Er is de laatste maand veel veranderd. Vijf jaar nadat ik bij de Vlaamse Flair begon, heb ik afscheid genomen. Ik neem de taak van mama over om mijn vader te gaan helpen. Wat ga ik doen: zijn agenda beheren, de afspraken en aanvragen bespreken, de boekhouding... en ja, de trips naar het buitenland, gelukkig mag ik af en toe gelukkig mee :-)

Veel tijd om na te denken over mijn afscheid bij Flair had ik niet, ik kwam meteen in een drukte van jewelste terecht. Er zijn gelukkig ook voordelen aan mijn nieuwe baan verbonden: ik woon twee minuten van 'mijn werk'. En 's middags haalt mama Bruce van school, zodat ik samen met mijn zoon aan tafel zit. Ik heb zelfs de tijd heb om wat te rollebollen met hem, zodat hij daarna flink uitgeraasd terug naar school kan. Dat doet hij trouwens heel goed, die nieuwe school. Elke week komt hij wel thuis met iets dat hij zelf heeft geknutseld. Ik hou zijn knutselwerkjes allemaal goed bij. Dat is leuk voor later, kan hij zijn eigen kunsten nog eens bewonderen. Maar ook onze dochter Fay is een heuse Picasso. Ze kleurt de hele dag ze dat het een lieve lust is. Als ze niet kleurt, doet ze wel alsof ze telefoneert. Picasso of telefoniste, het blijft nog afwachten wat het wordt met onze dochter.

Intussen heeft Bruce ook zijn eerste ‘fobie’ te pakken: hij heeft het niet zo op kippen... We gaan speciaal voor hem naar de kinderboerderij, omdat hij naar de kippen wil. Maar als hij ze ziet, kruipt hij zo dicht mogelijk tegen papa Dave aan. Bruce is echt helemaal bang voor de kleine 'pikkers'. Nee, geef hem maar een tractor, daar kan je op zitten én die heeft geen snavel om mee te pikken!

Net zoals ik bij Flair mijn laatste 'uitzwaai' heb gehad, neem ik ook met deze column afscheid van jullie. Ik hou er niet van, van vaarwel zeggen. Maar soms is een nieuwe stap, een nieuwe job in je leven goed. Om te groeien, om opnieuw die 'frisse wind' te voelen en om nieuwe uitdagingen te creëren. En ook voor jullie komt er nieuws: een superleuke site over zwangerschappen en zoveel meer (surf naar zwanger.nl). Ik wens jullie er in elk geval veel plezier mee! Ik wil jullie heel graag bedanken voor jullie vele bezoekjes aan mijn column.  En wie weet: 'Bomen komen elkaar niet tegen, maar mensen wel, hoor!'

Heel veel liefs en tot ziens!

Fay, Bruce, Dave en Lyndsey

Help, kinderen! Fay ontpopt zich tot een echte (drama)Queen.
 
Alle mama's (en papa's!) kennen het gevoel wel: wat gaat de dag snél als je kinderen hebt. Een dag zou eigenlijk langer dan 24 uur moeten duren.

Met Bruce gaat het intussen goed op school. Hij huilt maar zelden bij het afscheid. Ook omdat we dat kort houden, want hoe langer we blijven staan, hoe moeilijker hij het vindt om me te laten gaan. Na een halve dag school komt hij thuis en neemt hij zijn zelf benoemde functie als 'wagenparkverantwoordelijke’ weer heel serieus. Hij is bezeten van auto's. Als hij later niets met auto's gaat doen, weet ik het ook niet meer! 'Waar is auto mama? Waar is auto papa?' Elk automerk kent hij en kan hij aanduiden. ‘Dat is auto Kiki (Kelly), auto opa’ en  het is tegenwoordig ook kleine Bruce die beslist met welke wagen hij naar school gebracht wil worden. De ontwikkeling van eigenzinnigheid en een eigen persoonlijke mening is bij Bruce al goed aan het groeien.

Bruce is dan ook niet op zijn mondje gevallen, hij heeft het grote cadeau van onze taal ontdekt: de hele dag door praat hij me de oren van het hoofd. Over zijn knuffel, over het feit dat hij een ondeugd is. Dat zegt hij dan héél guitig als hij iets doet wat niet mag, in de hoop, en ook wel een beetje in de wetenschap, dat hij mijn hart dan kan laten smelten. Ik schrijf regelmatig in mijn ‘kids news’ boekje op wat ze die dag hebben gedaan of vanaf welke datum ze zelfstandig iets kunnen. Dat is leuk voor later om dan de anekdotes nog eens te vertellen, want dat zijn dingen die je heel snel vergeet.

Hij is gelukkig ook een lieve grote broer voor kleine zus Fay. Natuurlijk heeft hij wel eens discussies met zijn zus in de trant van: ‘neen Fay’ke dat is mijn auto, mijn knuffel. Want alles is nog steeds van Bruce. Maar de taak als grote broer neemt hij ook héél serieus. En het is soms nodig ook, een tweede paar ogen om ons prinsesje in de gaten te houden. Want niet alleen is ze in haar 'testfase' (hoe ver kan ik gaan voor ze helemaal gek worden?), maar ze ontwikkelt ook met verve het talent van drama queen. Ken je dat? Huilen zonder weten waarom? Of omdat ze dénkt dat ze tegen de kast liep, terwijl je duidelijk kon zien hoe ze ruim op tijd stopte? Zo begint ze te huilen als ze me ziet en steekt ze haar handjes uit om opgepakt te worden. Als ik de kamer uitloop, stopt ze daarmee. Ze kan een keel opzetten als de beste om vervolgens als ik haar op de arm neem, geen traan meer te laten. Tja, dat noemen ze dan mini dramaqueen bij ons.

Intussen ontdekte ik ook wel weer een goed trucje. Ik spreek regelmatig af met de mama’s van kinderen waar Bruce mee in de klas zit. Zo spelen de peuters samen en hebben wij ook even een leuk moment om te kletsen, terwijl de kinderen elkaar entertainen. Dubbel plezier dus!

En geloof me, zo'n 'break' heb je af en toe nodig.
Want wij zitten op dit moment in een nogal moeilijke fase. Bruce heeft bijvoorbeeld besloten dat hij géén fruit meer eet. Eigenlijk wil hij alleen nog chocola en het lijkt opeens het enige woord dat hij kent! Voorgerecht, hoofdgerecht, er is duidelijk maar één ding dat door het hoofd van onze zoon speelt: het dessert! Kun je je het eten bij ons voorstellen? Met naast choc-a-holic Bruce ook nog eens 'zelfstandige' Fay, die nu alleen wil eten, met als gevolg dat alles in de omgeving vol etensresten hangt?

Bruce wil nu ook mee in de keuken helpen. Hij klutst eieren, roert in de soep. Laat me even mijn illusies, ik geloof heel erg dat dit het teken is dat hij later een 'nieuwe man' wordt, die zijn vrouw als een echte keukenprins zal bijstaan. Dave is iets nuchterder in die dingen en houdt het op 'de ontdekkingstocht van een 2,5-jarige'. Ik blijf hopen op het eerste, natuurlijk!

En ook het bedritueel, ooit een oase van rust en genieten, verloopt de laatste tijd nogal stormachtig. Voor Bruce is het nu hét teken om uitvluchten te gaan zoeken. Nog even naar het toilet, nog één knuffel aan mama geven, nog eens pipi doen, nog één verhaaltje, nog... Tot hij uiteindelijk zelf moe wordt van het uitvluchten zoeken. Geef toe, het is ook wel vermoeiend, nadat hij een hele dag heeft geprobeerd flink te zijn en hij zichzelf in slaap zingt met 'slaap kindje slaap', als ik het al meer dan eens heb gezongen. Terwijl Fay dan al meer dan een uur in dromenland haar schoonheidsslaapje aan het doen is.

Tot volgende maand!
 

6.30u ’s morgens
Ik heb slecht geslapen, ben een beetje zenuwachtig wat Bruce allemaal te wachten staat. Dat kleine ventje naar de grote school. Zijn uniform ligt klaar, zijn boekentas is ingepakt. Ik vind het zo spannend dat ik er emotioneel van word. Beter nu dan straks op het schoolplein denk ik bij mezelf want nu slaapt hij nog. Om het mezelf gemakkelijk te maken heb ik gisteren al de ontbijttafel gedekt zodat ik me niet hoef te haasten.

6.45u Ik probeer Bruce rustig wakker te maken. Op zo’n eerste schooldag moeten we allemaal nog zien hoe het loopt en het is nu echt slecht weer buiten. We kunnen dus maar beter op tijd vertrekken.
Bruce ligt wakker in zijn bed als ik de kamer binnen kom, klaar voor de grote dag. Hij zegt: ‘Bruce vandaag naar school, hé mama.’ Oh, zo lief!
We nemen rustig de tijd om te ontbijten, we bespreken nog even dat hij goed moet luisteren naar Juf Veerle, moet delen met andere kindjes en lief moet zijn. Ook leuk dat hij samen met Liam in de klas zit.
Het gaat vlotter dan ik verwacht had, dus heb ik eigenlijk geen reden om er nerveus voor te zijn.

We komen aan op school en we worden hartelijk verwelkomd door zijn lieve Juf Veerle. Ze stelt me meteen gerust. Bruce begint direct te spelen en ook Fay vindt het minikeukentje helemaal haar ding.
We bespreken met de juf nog even praktische zaken en ondertussen heeft Bruce al de hele klas verkend. Hij heeft het naar zijn zin en dat geeft me als mama een heel geruststellend gevoel.

Maar nu het afscheid denk ik bij mezelf. Nee, ik wil niet want als hij begint te huilen krijg ik het ook moeilijk. Dave zegt: ‘Bruce, papa en mama komen je straks halen, Bruce flink spelen in het klasje.’
Afgesproken? vraagt Dave. ‘Afgesproken’, zegt Bruce. We verlaten het klasje en Bruce is al helemaal meegesleurd in de sfeer want alle kindjes beginnen het klasje te vullen. En dan de verwachte brok in de keel, mijn kleine jongen gaat naar school vanaf nu. Gelukkig is Dave er om een geplaatste grap te maken waar ik helemaal van in een deuk van lig.

De uren naar de middag lijken dagen te duren. Ik loop in huis wat onwennig rond, me afvragend hoe hij het doet. Ik zou wel even een vliegje willen zijn om te kijken wat hij allemaal aan het doen is, zo benieuwd ben ik.
Bruce gaat voorlopig nog maar halve dagen want in de namiddag slaapt hij soms nog twee uur.

12.05u. Daar staat ons kleine manneke ons op te wachten, tussen al die zelfde uniformen moet je goed kijken. Helemaal moe van de ochtend intensief spelen en alle dingen die hij in zich op moest nemen, eist hij de arm van papa op. Zijn wangen zien gezond rood van de frisse lucht, want hij zit op de openluchtschool en daar staan de ramen de hele de dag open. Winter en zomer.

We haasten ons naar huis want ik wil Bruce nog snel eten geven voor hij begint aan zijn middagdutje dat in de auto al bijna komt piepen. Tijdens het eten vertelt Bruce uitgebreid over zijn avontuur van vandaag en dan begint hij aan een lang en vreedzaam middagdutje, helemaal uitgeteld van zijn eerste schooldag.
Een grote stap op een dag maar mensen, wat ben ik een trotse mama.

Dikke duim voor Bruce!

Trotse mama Lyndsey

Kerst kwam eerder dan voorzien dit jaar. Bruce lapte namelijk alle regels aan zijn laars en opende de pakjes al vroeg. Voor ik er erg in had, hoorde ik: “Wow!”. Bruce pakte de pakjes onder de boom en gaf me een mooie agenda van manlief. Waarschijnlijk dacht hij dat Sinterklaas nóg eens was langs geweest, twee weken na zijn eerste ronde.

Ondertussen zijn we een weekje met vakantie, in het heerlijke Zwitserland. Veel sneeuw, stralende zon en een frisse neus. Die zalige berglucht is gezond, zeker voor de kinderen. Ze zijn dan ook van hun verkoudheid af. En ‘s avonds vallen ze totaal uitgeput in slaap. Toch is het geen vakantie zonder zorgen. Op dag één bezeerde Dave zijn knie en daardoor heeft hij zijn snowboard voor de rest van de vakantie aan de haak moeten hangen. Ik heb met hem te doen. Kleine Bruce ontpopt zich prompt tot dokter: “Papa pijn, papa pijn aan de knie, och arme papa.” Langzaam praat hij trouwens in volzinnen. En we beseffen nu ook dat we niet alles meer luidop mogen zeggen, want hij praat alles na. Nieuw jaar, nieuwe voornemens, nietwaar?

De kinderen vinden het heerlijk op vakantie: ravotten in de sneeuw, met de slee naar beneden en ze laten zich naar boven sleuren als echte pacha’s. Alleen het sneeuwballengevecht van mama en papa vond Bruce niet leuk. Fay eist dat haar zonnebril opstaat en houdt hem liefst heel de dag op. En alles wat lawaai maakt, vindt ze super, desnoods maakt ze het zelf.

Bruce heeft een racebaan cadeau gekregen: een schot in de roos; hij wil zelfs gaan slapen met zijn nieuwe autootjes. Fay had ik beter een kerstboom met ballen cadeau kunnen doen, want ze heeft de helft van mijn kerstballen kapot gemaakt. De boom staat er daardoor nogal kaal bij, maar dat is niet erg: we zorgen zelf wel voor de gezelligheid. Ik had trouwens de kerstboom liever een jaartje niet gekocht, want ik wist op voorhand al dat de kinderen er niet van af zouden kunnen blijven. Maar Dave stond erop. Resultaat: na twee weken zijn zestien van de vijftig kerstballen gesneuveld. De rest heb ik met opzet extra hoog gehangen, zodat Fayke er niet bij kan.

Nu Fay goed kan stappen, is ze veel vrolijker en rustiger. Ik denk dat ze veel frustratie kwijt is, nu ze het lopen onder de knie heeft. En het kan niet snel genoeg gaan allemaal, want ze wil nu ook al trappen lopen. In 2009 staan ons weer mooie gebeurtenissen te wachten. Zo mag Bruce op 2 februari naar school.

Mijn familie en ik wensen jullie een supergelukkig nieuwjaar. Mogen al jullie wensen en goede voornemens uitkomen...

Dikke kus!

Lyndsey

De Pfaff’s komen terug op de buis. De eerste aflevering van seizoen 6 is te zien op 9 januari 2009 om 22.30 uur op RTL 4.

Bruce en Fay zijn volop de wereld aan het ontdekken. Zo gaat op zondagavond plotseling de deur van onze slaapkamer open. Daar staat kleine Bruce in de deuropening. “Euhm, had jij hem niet in zijn bed gelegd, schatje?” Ik zet Bruce opnieuw in zijn bed, maar ik ben nog niet de deur uit, of hij klimt als een echte acrobaat uit zijn bed. Een grijns op zijn gezicht, trots in zijn ogen.

Ook ’s morgens vindt Bruce het soms leuk om door de gang te sluipen. Rond half zeven klimt hij uit bed om lekker warm bij mama en papa te komen liggen. Al duurt dat niet lang, want na een kwartiertje heeft hij het geknuffel wel gehad en dan gaat zijn wekker af: “Bruce wakker, iedereen wakker!” Fay bevindt zich nog in dromenland als Bruce het licht in haar kamer aandoet en zegt: “Fay'ke opstaan!” Tenminste, dat gebeurt er als ik niet snel genoeg bij ben om hem tegen te houden. Ik sta er namelijk op om mijn kinderen heel rustig met liefde en knuffels te wekken. Zo beginnen we de dag rustig en zijn we meteen verlost van hun ochtendhumeur. Het helpt echt! Ik zat zelf vroeger op kostschool en vond het vreselijk om de dag te beginnen met een luide “Goedemorgen!” en meteen dat felle licht in mijn ogen. Verschrikkelijk!

Ook Fay ontdekt de wereld. We hebben dan ook groot nieuws van het Fay-front: ze heeft haar eerste stapjes gezet! Maar Fay blijft Fay: als ze kan, laat ze zich het liefst nog dragen door mama. Ze eist ook echt haar plaatsje in ons gezin op, dat moet ook wel met zo'n broer in huis. Aan tafel voert zij vaak het woord, al is het in haar eigen onverstaanbare taaltje. Ook wil Fay al zelfstandig eten, net als haar grote broer. Waardoor de spinazie soms in haar haar en oren hangt! Als ik 's avonds op de bank mijn dag doorloop, besef ik dat een jonge mama haar handen meer dan vol heeft: werken, opruimen, met de kinderen spelen, koken, nog eens opruimen, wassen, strijken... Maar ik probeer ook te genieten van hun peutertijd, want voor je het weet is die voorbij.

Begin februari gaat Bruce al naar school. Wat een gek idee: mijn kleine ventje op zo'n grote school! Niet alleen hij, maar vooral ik moet daar psychologisch op worden voorbereid. Gelukkig zal hij er niet alleen zijn: Liam, het zoontje van mijn zus Debby, zit in hetzelfde klasje. Maar eerst gaan we met de kindjes nog genieten van een weekje skivakantie. En lekker gezellig kerst en nieuwjaar vieren. Daar kijk ik zo naar uit!

Helaas hebben we ook treurig nieuws: onze lieve hond Casper is overleden. 12,5 jaar is hij geworden. Onze Rottweiler was de allerliefste hond die ik heb gekend. Hij was een fantastisch beest, lief en altijd beschermend, ook voor de kinderen. In mijn armen is hij ingeslapen. We zullen hem missen. De kinderen zijn nog te jong om te beseffen dat Casper er niet meer is, want die zijn volop bezig met hun ontdekkingsreis.

Een dikke zoen,
Lyndsey

Met twee kleine kinderen in huis heb je niet genoeg aan één jaarlijkse grote schoonmaak. Dat merk ik keer op keer. Alleen al de kleedjes van de kinderen moeten af en toe écht worden gesorteerd. En ook het speelgoed van mijn kinderen is regelmatig aan een grondig onderzoek toe. Spulletjes waar Fay te groot voor is geworden, verhuizen naar zolder, maar ook spullen waar mijn twee schatten nog mee spelen, zet ik af en toe opzij. Als ik ze dan weer boven haal, lijkt het wel Sinterklaas, zo blij zijn ze met hun 'oude nieuwe' speelgoed!

Je begrijpt, het houdt me bezig... Het hele weekend was ik er zoet mee, met uitzoeken, sorteren, opruimen en wegzetten. Kleertjes die écht te klein zijn, gaan naar een weeshuis hier in België. Maar natuurlijk krijg ik het niet over mijn hart alles weg te doen. Het eerste pyjamaatje (dat zoon én dochter hebben aangehad), een eerste fopspeen, die bewaar ik voor later. Dave heeft een leren jack die hij ooit van zijn tante kreeg. Niet alleen helemaal cool en vintage, ook nog eens boordevol warme herinneringen...

Intussen groeien mijn kinderen als kolen. Bruce is in de ban van kabouter Plop, hij wordt zelfs 's nachts wakker met de boodschap voor mama en papa om Plop op te zetten... Dochter Fay hoeft niet onder te doen voor woelwater Bruce. Ze is in haar nieuwsgierige fase. Niets ontsnapt aan haar aandacht, overal zit ze met haar kleine vingertjes aan te prutsen. Ik kom ogen, oren én handen tekort om haar veilig in de gaten te houden en denk mijmerend terug aan de tijd dat ze gewoon rustig in haar park zat te spelen... Volgens 'de boekjes' zou Fay door een bange periode moeten gaan. Ik dacht het niet, niet mijn dochter... Ze is écht nergens bang voor, kruipt overal op en onder en kijkt vooral naar grote broer. Wat hij doet, doet zij ook. Gooien met de fopspeen, bijvoorbeeld. Als het ooit een Olympische discipline wordt: ik heb alvast twee kampioenen in huis!

Mijn dochter heeft ook de woordjes 'mama' en 'papa' onder de knie. Waar ze maar kan, zegt ze trots haar twee eerste woordjes. Gênant als ze triomfantelijk 'papa' zegt tegen een wildvreemde man in de rij bij de kassa in de supermarkt... Maar het is niet alleen dochterlief die het winkelen danig in de war stuurt. Want ook Bruce houdt me bezig bij het winkelen. Hij wil niet meer zitten in het karretje en laat dat op elke mogelijke manier merken. Maar ach, ook dan vind je oplossingen. Zo leerde een vriendin me het spelletje 'treintje': Bruce krijgt zijn eigen, kleine kar waar hij af en toe iets in mag leggen. Ik rijd voorop en als een heuse locomotief leid ik mijn kinderen door de winkel heen.

Je leest het: twee kinderen, dat zijn véél handenvol. Dave en ik zijn gelukkig de zware babymaanden door. Dat wil zeggen dat de druk een beetje van onze relatie wordt gehaald. De kinderen slapen door, ze spelen al wat vaker met elkaar en Dave en ik krijgen meer rust én tijd voor elkaar. En ja hoor, dan duikt de gedachte aan een derde kindje op. Zou het niet mooi zijn, nog eentje? Maar ach, we hebben twee gezonde kinderen, onze koningswens met een zoon en dochter kwam in vervulling én Dave en ik hebben ook weer wat meer tijd om te genieten met zijn tweetjes. Het is goed zo. We hebben geen derde kinderkamer en in de auto past geen derde autostoeltje. Laat ik maar gewoon genieten van mijn opgroeiende peuters, mijn man en mijn leven. Mijn moederkloekgevoel reageer ik dan wel af op vriendinnen met pasgeboren, pure en heerlijk ruikende baby’tjes...


Dikke kus,
Lyndsey

Bruce is nu iets ouder dan 2. Het wordt dus stilletjes aan tijd voor het potje. Een kind mag je niet dwingen om zindelijk te worden, elk kind heeft zijn eigen ritme. Bruce’s neefje Liam is al 3 maanden zindelijk, maar Bruce praat dan weer vlotter. Je kind pushen om op een potje te gaan, heeft enkel het tegenovergestelde effect. Dat lees je in elk opvoedboek. Dus juich ik Bruce toe wanneer hij (héél trots op zichzelf) roept: 'Flinke Bruce?! Dikke duim voor Bruce, hè mama?', als het hem weer op tijd is gelukt... En 's avonds hebben we ons nieuwe ritueel ingevoerd: Bruce op het potje, handjes wassen, tandjes poetsen en verhaaltjes lezen! Om de beurt lezen Dave en ik voor.

Kleine zus Fay heeft intussen voor haar eerste verjaardag nog eens twee tandjes erbij gekregen. Dat maakt de tussenstand op zeven tandjes nu. Bruce hield ons 's nachts wakker toen zijn tanden doorkwamen, maar onze Fay heeft er gelukkig geen last van. Ze probeert intussen dapper te stappen, maar héél vlot gaat dat nog niet. Het lijkt soms wel of ze dronken is, zo wankel zet ze haar eerste stapjes op zoek naar haar evenwicht. Op haar verjaardagsfeestje leek Bruce meer het feestvarken dan Fay. Hij deed de pakjes voor haar open, hij blies haar eerste kaarsje uit en hij smulde haar taartje verder op... Bruce is een fan van verjaardagsfeestjes, dat is nu al overduidelijk. En blijkbaar valt de appel niet ver van de boom: als kind vroeg ik altijd zoveel mogelijk gasten voor een feestje, want, zo redeneerde ik, dan kreeg ik ook meer cadeautjes...

Onze kinderen worden elke dag een beetje groter. Ze kunnen alsmaar meer. Ook ruziemaken! Ze zijn lief voor elkaar, maar af en toe... Dat belooft veel voor later, als ze groot zijn. En je zou me nu af en toe al eens moeten zien: een scheidsrechter bij kinderen van 1 en 2 jaar! Gelukkig zijn de kleine discussies ook net zo snel weer vergeten en spelen ze weer gewoon als broer en zus samen. Tot Bruce weer aan zijn nieuwste hobby begint: uitdagen! Onze Bruce weet al heel goed wat wel en niet mag en die grenzen aftasten is oh zo leuk voor een jongetje van 2! Maar als hij vindt dat ik iets doe wat niet juist is of wanneer kleine zus uit de bocht gaat (de kleine schat weet niet eens wat er gebeurt), stuurt hij ons net zo vrolijk de hoek in...

Tot volgende maand!

Liefs,
Lyndsey

Ik keek er zo naar uit, een weekendje Ardennen met heel de familie. Lekker gezellig kamperen met de mobilhome (camper), uren bijpraten met mijn zussen en de kinderen lekker laten spelen in de gezonde buitenlucht. En inderdaad, wat ik had gehoopt bleek ook zo te zijn. Het weekend met mijn dierbaarsten was uitstekend. Maar een ongeluk zit in een klein hoekje, zo bleek. Iedereen ingepakt en klaar om te vertrekken. Mijn moeder loopt naar de mobilhome om in te stappen, ze moest daarvoor over een trekhaak stappen en blijft hangen met iets. Boem, ze valt en hoort iets breken. De kinderen komen direct kijken wat er aan de hand is met hun Bobon die huilt van de pijn. Uiteindelijk is mama de dag erna geopereerd aan een gebroken schouder. Er steken nu drie pinnen uit haar arm, heel akelig. Vier maanden zal ze zeker moeten revalideren. Mijn zussen en ik doen er alles aan om mama zo goed mogelijk bij te staan. Tot het moment dat ik een telefoontje krijg van de kinderopvang. Fay had 40.5 graden koorts. Wablief? Vanmorgen lachte ze nog, had ze goed gegeten en hoestte ze niet. En twee uur later heeft ze 40.5 graden koorts? Ik rij zo snel mogelijk naar de kinderopvang waar Fay suf op mij zit te wachten.

Ik spoed me naar het ziekenhuis waar de dokters me ten hulp snellen. Ze doen een bloedonderzoek, nemen platen van haar mini borstkastje en doen allerlei andere onderzoeken. De dokter vertelt dat Fay een bacteriële longontsteking aan haar rechterlong heeft. Ik vraag aan de dokter hoe ik dit had kunnen voorkomen want ik had helemaal niets aan haar gezien. Terwijl mijn moederinstinct me zelden in de steek laat. Hij stelt me gerust en vertelt dat het een bacterie is waar ze op dat moment vatbaar voor was en die ze overal zou kunnen hebben opgelopen. Ze moet zeker vijf dagen in het ziekenhuis blijven. Eens op de kamer barst ik in tranen uit. Dave zit namelijk in Barcelona met klanten, Bruce nog in de kinderopvang dus hoe moet hem ophalen? Mijn zussen zijn aan het werk en mijn vader was mijn moeder gaan ophalen die ontslagen werd uit een ander ziekenhuis. En wat nu?

Ik bel Dave met het slechte nieuws en hij neemt het eerste vliegtuig terug naar huis. De eerst volgende vlucht is de volgende dag. Gelukkig kon Bruce die nacht bij mijn zus Kelly blijven slapen, zodat ik bij Fay’tje kon blijven overnachten in het ziekenhuis. Heel de nacht lig ik te kijken naar mijn kleine meisje van 11 maanden met draadjes aan haar lichaam en een infuus in haar kleine handje. Op dat moment besefte ik zo goed hoe belangrijk onze band voor mij is en vooral dat ik er niet alleen voor sta met twee kinderen. Want Dave is de volgende drie dagen bij Fay in het ziekenhuis gebleven. Zo lief van hem, een echte papa! We hadden afgesproken dat we Bruce hierbij zijn dagelijkse routine niet zouden ontnemen dus dat ieder van ons bij een kind bleef. Dus het was goed verdeeld. Toen stond ik stil bij het feit: wat als je alleenstaande ouder bent? De vraag hield me dagen bezig. Altijd er alleen voor staan, nooit eens even rustig tijd voor jezelf, nooit even een echt ‘mijn’ moment…
Ik kan dan nu ook alleen maar zeggen hoeveel bewondering en respect ik heb voor alleenstaande ouders: Chapeau!

Liefs,
Lyndsey

PS: Fay is ondertussen helemaal genezen en weer het vrolijke kind van daarvoor. Dus de rust is teruggekeerd in ons gezin!

Wat gaat de tijd toch snel. De geboorte van Bruce zit nog zo vers in mijn geheugen. Soms heb ik het gevoel dat ik gisteren pas mama ben geworden. Maar dat is al twee jaar geleden. Mijn kleine jongen is namelijk pas 2 geworden.

’Wow’, zei Bruce bij elk verjaardagscadeau dat hij uitpakte. Auto's, vliegtuigen en een bal: als het maar echt voor jongens is. De taart heeft hij helemaal mee opgesmuld. Vooral de kaarsjes uitblazen vond hij reuze interessant. Iedereen applaudisseerde dan voor hem en zong enthousiast: ‘Hiep, hiep, hoera!’ Nog voor de zon onderging was alle energie van mijn klein ventje op. Eerst tandjes poetsen en daarna naar de wc. Die dagelijkse routine heeft hij al goed onder de knie. Terwijl hij iedereen nog eens opsomt die hij heeft gezien op zijn feestje, praat hij zichzelf in slaap.

Ook ons kleine Fay'tje wordt groot. Al wordt ze in september nog maar 1 jaar, ze begint steeds zelfstandiger te worden. Heel het huis kruipt ze rond, terwijl ze zich aan alles probeert omhoog te trekken. Ze heeft nu ook wel een beetje verlatingsangst. Mama of papa, iemand moet altijd in haar vizier zijn en het liefst van al gewoon met haar spelen met de blokjes. Het valt me op dat Fay zich sneller ontwikkelt dan Bruce. Ze ziet en leert natuurlijk dingen van hem. Zo klapte ze spontaan mee in haar handjes toen er gezongen werd voor hem. En mijn hart smelt als ik zie hoe lief Bruce high five leert aan zijn zusje. Met als gevolg dat Fay nu de hele dag haar hand opsteekt als er nog maar iemand haar richting uitkomt. Zelfs als het onze hond Casper is…

Ons meisje is een beweeglijk kindje. Ze zit nooit stil en is altijd op ontdekkingstocht. Natuurlijk is dat leuk en typisch voor een kind, maar het is niet altijd even handig. Het is bijvoorbeeld altijd een groot gevecht om die volle, vuile luier goed en wel te verversen zonder dat zij en ikzelf helemaal onder zit! Tijdens het verschonen draait ze zich om, strekt ze haar benen en wil ze rechtop gaan zitten. Maar hoe los je zoiets nu op, vroeg ik me af? ‘Wel, heel simpel’, zei mijn mama. ‘Geef haar een speelgoedje voor je haar op het verzorgingskussen legt!’ En wat blijkt? Nog voor Fay zich probeert om te draaien, ben ik nu al lang klaar met verschonen! Wat zouden we zonder de tips van mama moeten?

Dikke kusjes van ons allemaal!

Wat veranderen kinderen razendsnel. Bruce praat nu al veel beter: in een maand tijd is zijn spraakkunst goed ontwikkeld. Hij is zelfs verstaanbaar geworden. "Fayke ssst," zegt hij als zijn zusje naar zijn zin even te veel aandacht vraagt. Hij hangt namelijk graag de grote broer uit.

Ook het bezoek wordt door Bruce uitgebreid bestudeerd. "Ogen, oren, neus, tanden, buik, poep (billen), knieën en voeten," Bruce loopt het rijtje lichaamsdelen telkens als er iemand langskomt af, alsof hij aan het lesgeven is.

Maar hij is ook de ietwat straffere (krachtige) lichaamstaal nog niet verleerd. Als hij zijn zin niet krijgt, gooit hij met alles dat hij in zijn handjes krijgt. Rustig blijven, hem af en toe negeren en vooral niet boos worden, is dan de boodschap. Mijn geduld wordt dagelijks op de proef gesteld.

Kleine Bruce kan dus heel lief zijn, maar ook heel ondeugend. En hij laat zich gelden. In Bruce's wereld is alles van hem op dit moment. "A mij, a mij, a mij," zegt hij dan. Zelfs de roze teddybeer van Fay is dan "a mij". Vooral als ze daar nét mee aan het spelen is.

Hij zit echt in een (vooral voor mama en papa) moeilijke periode, hij wil de wereld in z'n eentje ontdekken door overal op en onder te kruipen. Hij wil duidelijk testen hoe ver hij kan gaan bij ons. Op de tafel staan, dansen, springen en vooral alles doen wat niet mag. Dan is hij de grote meneer. Maar hij is snel weer heel klein als hij "boem doet" en zijn scheenbeentjes vol blauwe plekken zitten van het ravotten.

Al die energie probeer ik te kanaliseren in iets positiefs. Als ik even geen tijd heb om met hem te spelen wanneer hij het wil, dan laat ik hem helpen in het huishouden. Taakjes genoeg: borden aangeven uit de vaatwasmachine, schoenen in de kast zetten, kleren in de wasmachine steken of de auto uitladen na een winkelbezoek. Straks wordt hij nog een moderne man! Hij vindt het in ieder geval fantastisch om mama te helpen en vooral om te tonen hoe sterk hij wel niet is. Al loopt hij helemaal voorover gebogen als hij die zware bus(pak) melk moet dragen...

Binnenkort wordt hij twee jaar, eind juli, en ik moet nog een zelfgemaakte kroon voor zijn verjaardag maken. Stress, want ik, degene die anders zoveel creatieve ideeën heeft, vind zelfs niet de inspiratie om net z’n mooie zelfgemaakte kroon te maken als bij zijn eerste verjaardag. Iemand een idee om daar iets leuks van te maken?

Tot volgende maand,
Veel liefs,
Lyndsey


Noot van de redactie:
Heb jij een leuk verjaardagsidee voor Lyndsey? Mail jouw ontwerpbeschrijving voor een verjaardagskroon naar internet@jongegezinnen.nl
Wie weet wordt jouw idee geplaatst op onze site!

Het is kwart over drie, de taxi staat klaar voor de deur, we vertrekken eindelijk naar Tenerife. Om stipt zes uur stijgen we op. Ik kijk voor de twintigste keer alles na of ik toch niets vergeten ben. Mijn ouders zitten al in het taxibusje en de kinderen slapen gewoon verder als we richting vliegveld rijden. In het vliegtuig vindt Bruce het fantastisch om papa en opa bezig te houden. Fay zit op de schoot van Bobon (oma) naar buiten te kijken. Last van de oren tijdens het opstijgen, hebben ze niet gehad. De gouden tip: geef ze wat te drinken tijdens het opstijgen en landen. Na vier uur vlucht komen we aan in het warme Tenerife. Ik kan niet wachten om naar het zwembad te gaan en te spelen met de kids.

En spelen hebben we gedaan, een hele zalige week lang. Mooi weer, goed hotel, vriendelijke mensen en bovenal: mijn man, kinderen en ouders bij me, de hele dag. Bruce heeft het water nu écht ontdekt: de hele dag in en uit het zwembad, en maar plonsen en spetteren met opa, papa en iedereen die hij maar meekrijgt. Tot hij 's avonds doodmoe verder droomde over zijn atletische duiksprongen.

En Fay, apetrots omdat ze nu alleen kan zitten, bracht haar tijd door onder de parasol. Hoe goed we haar ook hebben ingesmeerd, ze was toch een beetje rood, ondanks de factor veertig op haar snoetje... Dan maar naar de apotheek voor een factor vijftig. Ze kreeg in Tenerife ook nog haar eerste tandje. Geen pijn, gelukkig, ze heeft de doorbraak héél goed doorstaan. Het was een drukke vakantie met de kinderen, maar we hebben gelachen, gespeeld en vooral intens genoten. 

Maar het kan niet eeuwig vakantie blijven. Terug thuis vervallen we snel weer in de dagelijkse routine. Fay kan zich nu omrollen van haar rug naar haar buik en slaakt dan een gefrustreerde kreet omdat ze nog niet terug kan draaien. Ocharme, het dutske!

Ik leer met vallen en opstaan wat Bruce allemaal probeert te vertellen. Zijn taaltje kan een tolk gebruiken. Tijdens het koken komt hij dan aan mijn been hangen om iets te zeggen. Door de knieën gaan, op ooghoogte, werkt het beste, ontdekte ik al! Zo heeft hij echt het gevoel dat ik naar hem luister, ook al versta ik dat babygebrabbel soms echt niet. Behalve het woordje 'nee', dat komt er vaak luid en duidelijk uit. 'Ik ben 2 en zeg altijd nee!', lijkt Bruce’ nieuwe motto... En verder probeert mijn kleine ventje uit hoe ver hij kan gaan bij zijn mama. Zo vindt hij het bijvoorbeeld heel normaal om me ‘Lyndsey’ te noemen als ik niet meteen naar hem luister bij de eerste 'mama'.  Alle mama's van een kind van 2 zullen mijn dagelijkse zinnetjes wel kunnen meezeggen, denk ik: 'Bruce, niet op de tafel', 'Bruce, mag niet', 'Bruce, afblijven'.... Zoveel te ontdekken, zulke snelle voetjes en handjes lijkt mijn zoon opeens te hebben... Hij houdt me bezig in zijn babypuberteit, zoveel is zeker!

 

Afgelopen maand moest mijn gezin eraan geloven. Griep, verkoudheid, een flinke hoest hier en daar. En je weet: als er eentje in het gezin ziek is, wordt iedereen ziek. Eerst Bruce, daarna was Fay'tje aan de beurt, toen ik en Dave was de laatste die besmet werd. Ik kan alleen maar hopen dat we ons portie van ziek zijn voor dit jaar gehad hebben.

Gelukkig is er ook goed nieuws: we hebben een welverdiende vakantie naar Tenerife geboekt. Wat kijk ik daar naar uit! Lekker uitrusten en ik heb tijd voor mijn man en kindjes. Maar ik kan ook voor het eerst sinds lange tijd onbezorgd genieten van de zon. Zonder weg te kruipen onder een parasol met een zwangere buik. Heerlijk in het zonnetje, mooi weer, lange avondwandelingen maken, waterpret aan het zwembad en lekker eten. Ah, ik droom al weg bij het vooruitzicht... Mijn ouders gaan ook gezellig mee, dus wat mij betreft kan de vakantie nu al niet meer stuk!

Al bezorgt de vakantie me (neuroot die ik ben) ook een portie stress. Want met een man en twee kleine kinderen kun je van een volksverhuizing  spreken als je op vakantie gaat. Vind je het gek als ik zeg dat ik nu al ben begonnen met inpakken? Luiers (zou ik die wel meenemen, die koop ik toch net zo makkelijk in een supermarkt daar?), flesjes, poeder voor flesjes, zwembandjes, zonnecrème, zonnebrillen, paspoorten, een lading kleren, schoenen, medicatie (je weet nooit of er eentje ziek wordt!) en de tickets. Zelfs 's nachts lig ik in mijn hoofd lijstjes op te stellen. Dave vindt het allemaal erg grappig, een week op voorhand beginnen met pakken? ‘Ach dat doe je toch de avond ervoor schat’, zegt de georganiseerde man in hem dan. Ik panikeer dan over 'Heb ik dit wel? Vergeet ik dat niet? Zou ik toch niet...?' Ach, hij lacht er om, maar ik sta straks niet op de luchthaven met de handen in het haar omdat ik iets levensbelangrijks vergeten ben.

Ik weet in elk geval nu al dat ons bezoek aan Tenerife niet onopgemerkt voorbij zal gaan. Geef toe, een stel met twee kinderen, twee kinderwagens, een grote strandtas, vier koffers, een fototoestel én niet te vergeten Bruce’s fietsje waar hij de hele dag op zit. Daar kan je niet omheen. Je kunt onze avonturen trouwens uitgebreid volgen, want de cameraploeg gaat ook met ons mee op vakantie. En natuurlijk krijgen jullie volgende maand als eerste een verslagje van 'olé, olé, La Tenerife'!

Dikke zoenen!
Lyndsey

Het is dinsdagochtend 05.20 uur ten huize van Volders-Pfaff. Ik lig wat onrustig in bed. Fay en Bruce slapen als roosjes, hond Casper slentert beneden rond. En Dave ligt vredig naast me te slapen. 05.21 uur zie ik op de wekkerradio. Nog twee uurtjes en dan begint de dag weer. Ik hoor Bruce via de babyfoon bewegen in zijn bed. Opeens krijgt hij een hoestbui. Een flinke hoestbui, het lijkt wel alsof hij gaat stikken. Ik ren als een gek naar zijn kamer en zie hem naar adem snakken. Ik pak hem uit bed en Dave roept dat ik met hem naar de badkamer moet komen. Hij heeft de kranen van het bad, de douche en de spoelbakken helemaal opengezet zodat het warme water snel damp veroorzaakt. Dit helpt gelukkig, want na een klein kwartier wordt de hoest van Bruce minder door de damp en de vochtigheid. Hij begint weer wat rustiger te ademen.

De dokter denkt dat Bruce’ hoestbui komt door de droogte in zijn kamer. Daarom hebben we nu een luchtbevochtiger naast zijn bed gezet. Bruce heeft zijn nachtrust gelukkig weer helemaal terug. Dave en ik waren erg van de kaart door dit gebeuren. Opeens leek ons geluk niet zo vanzelfsprekend meer. Het maakte me bang wat er allemaal kan gebeuren. Dave kwam een paar dagen later met het idee om een EHBO-cursus te gaan volgen. Stel, er gebeurt iets met de kinderen, wat moet je dan doen in afwachting van de ziekenwagen? Zo gezegd, zo gedaan. We hebben dus op zaterdagmorgen een EHBO-cursus van drie uur gevolgd. Reanimeren, hartmassage, wat te doen bij verbranding en verslikken. We weten er nu alles van en dat stelt ons gerust. We hebben er veel van geleerd. Bijvoorbeeld dat je geen ijskoud, maar lauw water op een brandwond moet doen. En je armen omhoog houden als je je verslikt, helpt helemaal niet.

Ik vind eigenlijk dat zo’n cursus voor iedere ouder verplicht moet zijn. Want als ik nu iemand kan redden van de dood, zal ik niet twijfelen om het te doen. Ik moet er niet aan denken dat ik mijn kinderen geen eerste hulp kan geven. Gelukkig weet ik nu hoe dat moet en raak ik niet meteen in paniek als mijn kinderen iets overkomt. Want in paniek raken is nu net wat je niet moet doen!

Januari, dat is bij ons steevast de drukste maand van het jaar. Waar andere gezinnen even bijkomen van een drukke feestmaand, schieten wij altijd nog een versnelling hoger. Dave heeft namelijk de hele maand op de autobeurs gestaan. Dat betekende dat we elkaar alleen 's morgens vroeg en 's avonds laat even tegenkwamen. Ik ben er intussen, na 5 jaar samen met mijn liefste, wel aan gewend.

Doordat Dave op dieet is en ik nooit wist wanneer hij precies thuis kwam, aten we de afgelopen maand amper samen. En samen eten is voor ons echt heilig. Ik heb Dave gemist. Als ik hem zo weinig zie, dan besef ik me ineens zo goed wat een hulp ik heb aan Dave en wat we normaal allemaal samen doen. Zoals koken, kinderen in bad doen en aankleden, eten geven, spelen en wandelen. Dat moest ik nu allemaal alleen doen. Dus goochelde ik met mijn tijd en merkte ik aan het eind van de dag dat ik echt geen minuut iets voor mezelf heb kunnen doen. Maar ja, het is ook maar één maand per jaar. Intussen geniet ik er ook wel van. Van Bruce die 's morgens als eerste naar de kamer van zijn zusje loopt om haar te wekken. En van zijn gebrabbel. Ik vind niets zo schattig als de halve woordjes die kinderen napraten! Maar Bruce heeft ook even de man in huis gespeeld. Als hij vond dat ik te lang aan het bellen was, dan trok hij gewoon de stekker van de telefoonlijn eruit. ‘Komaan, mama!’ kon ik dan op zijn gezichtje lezen. Hij vond het tijd dat ik nu even met hem ging spelen. 

Ik geniet ook van ons Fay'tje, die voor het eerst groentepap at. Ze reageerde of ik haar wilde vergiftigen. Hoe makkelijk dat eerste groentepapje ging bij Bruce, zo moeilijk is het bij Fay om haar aan iets anders te laten wennen dan de gewone papjes. Ach, ze is nog zo klein en het blijft toch een grote stap in een kinderleven. Dus moet ik geduld hebben en blijven proberen.

Nu is die drukke maand voorbij. Gelukkig heb ik mijn man weer terug. Ik verlang als geen ander naar een avondje samen op de bank een romantische film kijken... Als de kinderen op bed liggen natuurlijk!

Veel plezier in de carnavalmaand!
Liefs Lyndsey

En dat betekent dat ik na mijn bevallingsverlof terugkeer naar mijn job bij het weekblad Flair. Eerlijk gezegd: ik kijk er wel naar uit, want dagen alleen maar thuiszitten is echt niets voor mij. Ik doe mijn werk als redacteur daarvoor veel te graag. En ook de babbeltjes met mijn collega’s heb ik echt gemist!

Al is dat werken ook niet zo vanzelfsprekend. Met twee kleine kinderen is het toch weer een hele organisatie voor ik uiteindelijk naar mijn werk kan. Ik heb wel wat trucjes om het ’s ochtends wat sneller te laten verlopen. Zo leg ik ’s avonds de kleren van de kinderen al klaar zodat ik niet ’s morgens met mijn vermoeide hoofd nog alles uit hoef te zoeken. Nu gebeurt het ook regelmatig dat ik vroeg onder de wol kruip om bij te slapen. In het weekend hebben Dave en ik elk een ‘uitslaapdag’. Die van mij is op zaterdag en Dave mag op zondag lekker blijven liggen. En geloof me, we hebben onze uitslaapdag nodig, want Bruce is in de ‘ik ben bijna twee en zeg altijd nee’-fase. Hij heeft niet alleen het hoofdje van een deugniet, hij heeft ook het deugnietengedrag al helemaal onder de knie. Zo vond ik laatst bijvoorbeeld mijn gsm in de koelkast...

Van ons miniprinsesje Fay hebben we de nee-fase nog tegoed. Zij lacht altijd en verovert iedere dag opnieuw ons hart. Terwijl ik écht dacht dat ik niet nog meer van haar kon houden. Net als toen Bruce drie maanden was, hebben we van Fay onlangs een mooie fotoreportage laten maken. Ik ben er heel blij mee. Want de tijd vliegt voorbij. Ik wil daarom zoveel mogelijk momenten vastleggen van onze kids. Mijn feeëndochtertje heeft haar eerste toverstokje (roze, uiteraard!) gekregen van mijn beste vriendin (die de inspiratie was voor de naam van onze dochter, ze heet namelijk ook Fay). Het toverstokje past zo goed bij haar, het lijkt nét echt. En als ik dan kan wegdromen bij de wensen die mijn dochter voor me kan doen uitkomen, heb ik weinig over om te wensen. Mijn eeuwige wens is namelijk al uitgekomen: ik ben gezond, gelukkig met mijn lieve man en ik heb twee gezonde schatten van kinderen. Dat geluk koester ik!

Ik wens jullie allemaal een gelukkig, liefdevol en bovenal gezond nieuwjaar!

Dikke nieuwjaarszoenen vanuit België    

Bekijk hier het filmpje van Lyndsey op de Jonge Gezinnen Beurs.
+ het filmpje

Je weet wel, gehaast om op tijd te zijn, alles vlug in de auto zetten en daarna snel vertrekken. En dan gebeurt het waar een vriendin me meerdere keren voor waarschuwde. Ik zet Bruce in de auto en Fay is nog binnen. Bruce speelt met mijn autosleutels terwijl ik naar binnen loop om Fay te halen. Ik zet het alarm aan en trek de deur achter me dicht. Opeens zie ik dat de lichten van mijn auto knipperen. Bruce heeft de auto op slot gedaan! Wat nu? Ik wil naar binnen om de reservesleutel van de auto te pakken. Maar ik kan mijn huis niet meer in, want mijn huissleutels hangen aan mijn autosleutels die Bruce vast heeft.

Ik wil mijn moeder of Dave bellen, maar ook dat kan niet, want mijn gsm zit in mijn handtas… En ook mijn handtas ligt al in de auto. Gelukkig vindt Bruce het grappig, hij zit hard te lachen. Ik roep: ‘Bruce’ke druk nog eens op het knopje, ja op de knop duwen manneke…’ Bruce lacht omdat zijn mama zo gek staat te doen. In zijn blijheid gooit hij de sleutels naar voren. Potverdorie, nu kan Bruce de sleutels niet meer pakken, want hij zit al in zijn autostoeltje. Ik zie naast onze garage een bezem staan en probeer daarmee een ruit van mijn auto stuk te slaan. Man, daar moet je kracht voor hebben, het lukt voor geen meter. Ik probeer boven onze heg met mijn handen te zwaaien om auto’s te laten stoppen maar ik woon in een straat waar hooguit tien auto’s per dag voorbij komen.

Dan zie ik dat er in de verte een tuinman aan het vegen is. Ik roep zo hard ik kan. En gelukkig reageert de man op mijn gegil om hulp. Hij komt naar me toe en ik vraag hem met een bibberige stem en tranen in mijn ogen of hij bij de buren wil aanbellen. Gelukkig zijn ze thuis. Buurmeisje Sophie heeft onze huissleutel, want ze let altijd op onze hond Casper als we er even tussenuit zijn. Helemaal over mijn toeren kan ik eindelijk ons huis binnen. Ik bel Dave om te vragen waar de reserveautosleutels liggen. Maar als ik Dave aan de lijn heb, krijg ik niets over mijn lippen. Dave wordt ongerust en vraagt wat er aan de hand is. Het enige wat ik kan zeggen is: ‘Bruce in auto’. Ik voel me zó schuldig. Dave stelt me gerust en vertelt waar de reservesleutels liggen. Ik doe de auto open en pak Bruce stevig vast. Hij begrijpt er volgens mij niets van waarom zijn mama zo over haar toeren is en hem zo overdreven knuffelt. Maar ik kan wel zeggen dat ik van dit alles veel heb geleerd!

1. Zet nooit je handtas met gsm al in de auto voordat de kinderen er in zitten. 
2. Geef nooit je autosleutels aan je kind als je nog iets moet pakken binnen.
3. Wat ben ik blij dat ik goede buren heb!


Tot volgende maand!
Lyndsey Pfaff